English version of this speech:
Nurhan Çetinkaya – Security Conference in the South Caucasus

Sayın konuklar, değerli katılımcılar,

Bazı coğrafyalar vardır ki tarih onları yalnızca geçmişleriyle değil, gelecekleriyle de sorumlu kılar. Güney Kafkasya tam da böyle bir coğrafyadır.

Bugün burada bulunmak benim için büyük bir onurdur.

Ben bugün burada, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı bir Ermeni olarak, yaklaşık üç bin yıldır bu topraklarda yaşamış kadim bir halkın mensubu olarak karşınızda bulunuyorum.

Gururla taşıdığım ayyıldızlı bayrağın gölgesinde sizlerle konuşmaktan büyük mutluluk duyuyorum.

Öncelikle beni bu önemli konferansa davet eden organizasyon ekibine içten teşekkürlerimi sunuyorum.

Bugün dünya büyük bir dönüşümden geçiyor.

Küresel düzen yeniden şekilleniyor.

İttifaklar değişiyor.

Dengeler yeniden kuruluyor.

Bazı bölgelerde barış arayışları sürerken bazı coğrafyalarda çatışmalar ve belirsizlikler devam ediyor.

İşte tam da böyle bir dönemde Güney Kafkasya’nın önemi daha da artıyor.

Çünkü Güney Kafkasya yalnızca bir jeopolitik alan değildir.

Burası binlerce yıllık medeniyetlerin, kültürlerin ve ortak hafızanın şekillendirdiği bir coğrafyadır.

Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan ve Türkiye…

Bu bölge doğru adımlar atıldığı takdirde yalnızca bir sınır bölgesi değil, aynı zamanda istikrarın, iş birliğinin ve refahın merkezi olabilir.

Ancak bunun için bir zihniyet değişimine ihtiyaç vardır:

Geçmişi unutmadan, geleceği kaçırmamak.

Tarih önemlidir.

Hafıza önemlidir.

Ama sürekli geçmişe bakarak ileri gitmek mümkün değildir.

Bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekir:

Daha güçlü bir Kafkasya’yı nasıl kurabiliriz?

Halklarımızın barış, refah ve onur içinde yaşayacağı bir bölgeyi nasıl inşa edebiliriz?

Çünkü gelecek nesiller çatışmaların değil, iş birliğinin şekillendirdiği bir coğrafyayı hak ediyor.

Ben burada yalnızca kimliğimle değil, aynı zamanda bir iş insanı olarak da konuşuyorum.

Ve sahada gördüğüm tablo çok net.

İstikrar yoksa yatırım yoktur.

Belirsizlik varsa ticaret gelişmez.

Bugün bölgemizde büyük bir ekonomik potansiyel var.

Ama ne yazık ki bölge içi ticaret hâlâ olması gereken seviyenin çok altında.

Coğrafya yakın, ama ekonomiler birbirine uzak.

Çok basit bir örnek vereyim.

Bugün Türkiye ile Ermenistan arasında doğrudan ticaret olmadığı için ürünler çoğu zaman Gürcistan üzerinden dolaşmak zorunda kalıyor.

Bu ne demek?

Aynı malın daha pahalıya gelmesi demek.

Lojistik maliyetlerin artması demek.

Rekabet gücünün daha en baştan kaybedilmesi demek.

Bu yalnızca ekonomik bir detay değildir.

Bu aslında bölgenin potansiyelini kullanamaması demektir.

Şunu açık söylemek gerekir:

Sermaye korkaktır.

Risk gördüğü yerden uzaklaşır.

Ama aynı zamanda şunu da biliyoruz:

Yol açılırsa ticaret gelir.

Ticaret gelirse istikrar güçlenir.

Tarih boyunca Ermeniler ve Türkler bu coğrafyayı birlikte paylaşmış halklardır.

Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde birlikte yaşamış, birlikte üretmiş ve birlikte değer yaratmışlardır.

Osmanlı döneminde Ermeniler devlet yönetiminde, finans alanında ve diplomaside önemli roller üstlenmişlerdir.

Ancak tarih bize başka bir gerçeği de göstermektedir.

Büyük güçlerin rekabeti ve dış müdahaleler bazen yüzyıllarca birlikte yaşamış toplumlar arasında ayrılıklar yaratabilmiştir.

Ama buna rağmen kültürlerimiz hiçbir zaman tamamen kopmamıştır.

Ben bunu kendi hayatımda görüyorum.

Benim evimde Ermeni ressamların tabloları Azerbaycanlı sanatçıların eserleriyle yan yana durur.

Bir anlamda ben barışı kendi evimde kurmuş durumdayım.

Çünkü sanat, kültür ve insanî temas çoğu zaman siyasetin kuramadığı bağları kurabilir.

Ve bu bana şunu hatırlatıyor:

Bazen siyasetçilerin başaramadığını sanatçılar başarır.

Bazen diplomatların kuramadığı köprüleri kültür kurar.

İran sineması,

Ermeni müziği,

Azerbaycan kültürü,

Türk edebiyatı…

Bunların hepsi bu kadim coğrafyanın ortak zenginliğinin parçalarıdır.

Konuşmamın sonuna gelirken Türkiye ile Ermenistan arasındaki ilişkilerin geliştirilmesi ve sınırların açılmasının stratejik önemine değinmek isterim.

Bu yalnızca iki ülke arasındaki bir mesele değildir.

Bu adım aynı zamanda Azerbaycan, Gürcistan, İran ve tüm bölge için önemli sonuçlar doğuracaktır.

Bugün kapalı sınırlar nedeniyle ticaret dolaylı güzergâhlardan yapılmak zorunda kalıyor.

Enerji projeleri uzuyor.

Lojistik maliyetler artıyor.

Demiryolu projeleri yeterince gelişemiyor.

Oysa normalleşme sağlanır ve sınırlar açılırsa:

Ticaret hızlanır.

Lojistik maliyetler düşer.

Bölge önemli bir transit merkez haline gelir.

Ve en önemlisi:

Karşılıklı ekonomik bağlar güçlendikçe gerilim azalır.

Ben bir iş insanı olarak şuna inanıyorum:

İzolasyon kimseye kazandırmaz.

Ama iş birliği herkesin kazanmasını sağlar.

Belirsizliklerle dolu bir dünyada en değerli şey köprüler kurmaktır.

Ekonomik köprüler,

kültürel köprüler,

ve insanî köprüler.

Ve belki de en önemlisi…

Halklarımız arasında kurulacak olan köprüdür.

Konuşmamı bitirirken şunu söylemek isterim:

Biz bu coğrafyada birbirimize mahkûm değiliz.

Biz birbirimiz için bir risk değil, bir fırsatız.

Güney Kafkasya ya çatışmaların gölgesinde kalacak ya da iş birliğinin ışığında yükselecek.

Bu bir kader değil.

Bu bir tercihtir.

Ve ben inanıyorum ki:

Barış konuşarak başlar…

ama refah birlikte çalışarak kurulur.

Hepinize teşekkür ederim.